تبليغاتX
آهوی وحشی

آهوی وحشی

برعکس آپ های قبلی این دفعه تصمیم گرفتم حکایتی رو برای دوستان عزیزم بنویسم که از سایت وکالت بر داشتم

که بی ربط به رشته تحصیلی خودم نیست و تقدیم میکنم به تمام وکلای زحمت کش و دوست داشتنی

نقل است در ايام ماضي، روزي موكلي در گردابي گِرفتار و بخود بِگُفتي، اي كاش

وكيلي مييافتمي و رفع گرفتاري. چندي بِجُستي تا وكيل حاذقي بيافتي و به نزد وي برفتي.

وكيل بِفرمود اي فلان، حق الوكاله چند در كيسه داري تا بِدادي و رفع بلا آيد به ميان.

بگفتا اي وكيل من سخت محتاجم و هر چه بگوئي بِديده مِنت قبول داشته، و سخت

برآشفتي و گريه و مويه چندان نِمودي تا دل وكيل به رحم آمدي.

وكيل گفته مُرشد فراموش نمودي كه بسا گرفتاران به گل مانده، بعد از رفع بلا،

حقالوكاله، به لگد مزد زحمات بِدادي. في الحال قبول وكالت بكردي و تلاش مكرر تا

رفع مشكل پديدار و آنگه مطالبه حق الوكاله نِمودي.

واما در اين هنگام، موكل از بند رسته، چشم گِرد نمودي، گونه سيه كردي و سخن به

تندي دراز كه اي داد اي بيداد!

اينجا بود كه شاعر بگفتي:

 

چو شخصي گرفتار گردد به بند وكيل مدافع به نزدش خداست
                           چو گردد خطر اندكي مرتفع بگويد وكيل هم يكي ز اولياءست

چو گردد زبند بلا او رها بگويد وكيل هم يكي مثل ماست
                         چو نوبت به حق الوكاله رسد وكيل آن زمان ديو يا اژدهاست

 

+نوشته شده در چهارشنبه 17 مهر1387ساعت2:49 بعد از ظهرتوسط نرجس و ندا | |



 

ياری اندر کس نمی‌بينيم ياران را چه شد

         دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

               آب حيوان تيره گون شد خضر فرخ پی کجاست

                            خون چکيد از شاخ گل باد بهاران را چه شد

                                     کس نمی‌گويد که ياری داشت حق دوستی 

                                                             حق شناسان را چه حال افتاد ياران را چه شد

                                                     لعلی از کان مروت برنيامد سال‌هاست     

                                        تابش خورشيد و سعی باد و باران را چه شد

                           شهر ياران بود و خاک مهربانان اين ديار

                       مهربانی کی سر آمد شهرياران را چه شد

                 گوی توفيق و کرامت در ميان افکنده‌اند

 کس به ميدان در نمی‌آيد سواران را چه شد

                       صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست

                                    عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

                                         زهره سازی خوش نمیسازد مگر عودش بسوخت

                                                     کس ندارد ذوق مستی می گساران را چه شد

                                                                   حافظ از اسرار الهی کس نمیداند خموش

                                                                      از که می پرسی که دور روزگاران را چه شد

+نوشته شده در یکشنبه 7 مهر1387ساعت12:16 بعد از ظهرتوسط نرجس و ندا | |