هفت جا نفس خويش را حقير ديدم:

نخست، وقتی ديدمش که به پستی تن ميداد تا بلندی يابد.

دوم، آنگاه که در برابر از پا افتادگان می پريد.

سوم، آنگاه که ميان آسان و دشوار مختار شد و آسان را برگزيد.

چهارم، آنگاه که گناهی مرتکب شد و با يادآوری اينکه ديگران نيز همچون او دست به گناه ميزنند، خود را دلداری داد.

پنجم، آنگاه که از ناچاری تحميل شده ای را پذيرفت و شکيبايی اش را ناشی از توانايی دانست.

ششم، آنگاه که زشتی چهره ای را نکوهش کرد، حال آنکه يکی از نقاب های خودش بود.

هفتم، آنگاه که آوای ثنا سر داد و آن را فضيلت پنداشت.

"جبران خليل جبران"