دوش در حلقه ی ما قصه گیسوی تو بود   

                                       تا دل شب سخن از سلسله ی موی تو بود

دل که از ناوک مژگان تو در خون میگشت          

                                       باز مشتاق کمانخانه ی ابروی تو بود

هم عفا الله زصبا کز تو پیامی میداد         

                                       ور نه در کس نرسیدیم که از کوی تو بود

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت

                                        فتنه انگیز جهان غمزه ی جادوی تو بود

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم

                                        دام را هم شکن طره هندوی تو بود

بگشا بند قبا تا بگشاید دل من

                                     که گشادی که مرا بود ،زپهلوی تو بود

 بوفای تو که بر تربت حافظ بگذر

                                     کز جهان میشد و در آرزوی روی تو بود