این همه غافل از این شاخه به آن شاخه مپر

این همه غصه شوم از کس و نا کس مشنو . غافل از دام هوس

این همه در بر هر کس و نا کس منشین

پوپکم پوپک شیرین سخنم . تویی آن شبنم لغزنده گلبرگ امید

من از آن  دارم بیم که این لبخند تو را پوپکم آلوده کند

اندر این دشت مخوف . که تو آزادی اش ای پوپک من می خوانی

زیر هر بوته ی گل لب هر جویه ی آب      

پوپکم دامی هست . گرگ خونخواره ی بد کاره ی بد نامی هست

سال ها پیش که دل من که به عشق ایمان داشت

تا که آن نغمه ی جانبخش تو را از دور شنید

اندر این مزرعه ی آفت زده ی شوم حیات . شاخه ی امیدی کاشت

چشم بر راه تو بودم که تو کی می آیی   برسر شاخه ی سرسبز امید دل من که تو کی می خوانی

پوپکم یادت هست .در دل آن شب افسانه ای مهتابی

که بر آن شاخه پریدی. لحظه ای چند نشستی . نغمه ای چند سرودی

گفتم این دشت سیه خوابگه غولان است

همه اش رنج و ریا . همش افسون و غریب

صید هم چون تویی ای پوپک خوش پروازم

مرغ خوش خوان و خوش آوازم

به خدا آسان است . به خدا آسان است

این برق که روشنگر صحراهاست

پرتوی مهری نیست نور امیدی نیست  آخرین برق نگاهی ز کمین گاهی هست

در کمین تو و زیبایی تو . پاکی و سادگی و خوبی و رعنایی تو

نرو ای مرغک زیبا که به هر رهگذری

همه دیوانند . کمین کردند. نبینند تو را

دور از دست وفا    پنهانی از دیده عشق

" نفریبند تو را . نفریبند تو را"

این شعر زیبا از دکتر شریعتی

من که خیلی دوستش دارم امیدوارم شما هم خوشت بیاد